Elftalberichten

Jord Roos; Afscheid nemen van iets moois doet altijd een beetje pijn

Jord Roos; Afscheid nemen van iets moois doet altijd een beetje pijn

Toen ik trainer werd van DIO’30, twee jaar gelden, had ik er erg veel zin in en dacht ik vol voor het kampioenschap te kunnen gaan. Toen gebeurden er van alles rondom het eerste elftal en moest het tweede en eerste elftal samengevoegd worden om voldoende spelers te houden. In dat tweede elftal en eerste elftal zaten veel jongens die het op niveau derde klasse nog niet hadden laten zien en de doelstelling vanuit het bestuur werd zeer terecht wat realistischer bijgesteld, dachten we toen. Maar wat ik niet wist op dat moment heeft het team in het lopende seizoen wel bewezen. Zij werden in het begin door ons en iedereen erg onderschat. Zij gingen zeer gedisciplineerd te keer in trainingen en wedstrijden en waren bereid langzaam maar zeker mijn ideeën te omarmen en wisten dit uit te voeren met een ongekende discipline, fitheid, energie en de allerbelangrijkste kwaliteit en werden Kampioen tegen ieders verwachting. Sterker nog in seizoen twee lieten ze zien dat dit zeer terecht was en speelde ze het hele seizoen minimaal in de top 5.

Ik wil de spelers, aanvoerder Willem en de spelersraad jongens Paul, Nils, Dennis, Glenn en nooit benoemd Joram de staf, het team en iets groter de club ontzettend bedanken voor de twee ongelofelijk fijne jaren die ik bij DIO’30 heb mogen meemaken.

Een speciaal woord van dank naar de mensen waar ik me twee jaar lang ontzettend door geholpen hebt gevoeld, met het doel de spelers van DIO’30 1 zo goed mogelijk te begeleiden.

Herman die er niet altijd was, maar als hij er was altijd een gigantisch positieve bijdrage leverde met zijn humor en passie voor de club. (Ik heb je in het tweede seizoen ook echt gemist).
Maryse en Joyce die met veel inzet de verzorging deden.
Frans die twee jaar lang de staf en spelers het nergens aan heeft laten ontbreken.
Ewald die ik altijd als aanvoerder © van de staf heb gezien en een ongekende energie in DIO en het team heeft gepompt twee jaar lang.
Hans die er altijd voor ons en de keepers was, ook als hij er niet hoefde te zijn.
Aubry en Boyd Beijnes die altijd in weer en wind voor het team klaar stonden om te vlaggen en ondersteunen en dit ook met veel passie deden. Mooi dat Boyd de rol van z’n vader heeft overgenomen het tweede seizoen.
Bas die zeker geen stagiair was, maar een volwaardig assistent-trainer en met zijn inzicht en interesse in mensen mij veel feedback heeft gegeven. Ik ben ervan overtuigd dat ik meer van hem heb geleerd dan hij van mij als trainer/ coach.
Dan hebben we Johan die buiten zijn arbeid voor DIO’30 1, dicht bij de spelers stond en ongelofelijk veel vrije tijd met deze mannen heeft besteed.
Arjen die de spitsen een aantal keer per jaar maatwerk en extra aandacht kon geven. Ik ben er altijd van overtuigt geweest dat alles wat aandacht krijgt groeit.
Wilfred was twee jaar lang niet alleen assistent-trainer maar de mate waarin hij bevlogen was zorgde ervoor dat we alles samen deden en elkaar bijna dagelijks aan de telefoon hadden om af te stemmen en ideeën tegen het licht te houden. Deze mate van intensief contact zorgde ervoor dat we ook vrienden werden en ik met ongelofelijk veel plezier bij DIO’30 heb gewerkt.

Verder wil ik Theo en Hans van uit het bestuur bedanken voor de altijd onvoorwaardelijke steun.

Ik geloof erin dat DIO de stijgende lijn gaat doorzetten richting de toekomst met vast ook wel eens kleine tegenslagen zoals wij die ook hebben gehad, maar wel altijd recht op het doel af. Ik geloof erin dat Hans Jurgen als voetbalman en de TC onder leiding van Richard Nass DIO’30 veel moois gaat brengen in de toekomst. Ik vind het fantastisch om te zien hoe veel tijd en energie zij er nu al in hebben gestopt. Met het aannemen van de juiste personen en het neerzetten van structuur. Ook nu zie ik bij DIO’30 dat alles wat aandacht krijgt groei.

Ik wens de selectie en heel DIO’30 erg veel succes in de toekomst!

Jord Roos